Tamam da Niye Buradayız?

"İnanma" dedin durdun. Ben de başta tamam dedim, inanmayayım. İyiyim desen inanmayayım, umurumda değil desen inanmayayım, vazgeçtim desen inanmayayım. Sonra fark ettim. Sen aslında bütün o cümlelerin arasına küçük notlar bırakmışsın. "Bakma" demişsin. "Takma" demişsin. "İnanma" demişsin. Ama her seferinde gerçeği de hemen arkasına iliştirmişsin. İnsan en çok saklamak istediği şeyi böyle ele veriyor galiba. Yokum demişsin, sonra bütün metin boyunca varlığını kanıtlamaya çalışmışsın. Umurumda değil demişsin, satır satır ne kadar umurunda olduğunu anlatmışsın. Beni ciddiye alma demişsin, bir yandan da "bir bak bana, ben de buradayım" diye seslenmişsin. Duydum. Hem de sandığından daha net duydum. Çünkü insan bazen yardım istemez, sadece görüldüğünden emin olmak ister. Senin derdin de biraz o gibi geldi bana. Birilerinin çıkıp "tamam kardeşim, anladık" demesini bekliyorsun sanki. Anladım mı bilmem. Ama şunu gördüm: Bu kadar çelişki...

"Şeb-i yeldayı müneccimle muvakkit ne bilir, Mübtelâ-yı gama sor kim geceler kaç saat" 4-5 ay önce Arjantin'e giden Süheyl Varol'un bu süre içerisinde sadece 1(yazıyla bir) adet günlük yazması beni şaşırtmadı. Whatsapp grup konuşmalarımıza bakabilirsiniz. Böyle kalmasın demiştim. ama kalmış. Olsun be. Süheyl'in canı sağ olsun. Bu vesileyle Süheyl'e başlıktaki soruyu sorarak belki harekete geçer umuduyla bir soru sorayım dedim.  Sen ey mübtela-yı gam olan kardeşim, Arjantin'de günlerin kaç saat olduğunu senden başka kimse bilmez, söylesene gündüzler kaç saat, geceler kaç?