Tamam da Niye Buradayız?

       Ruhun ölmüş senin diyen bir manitam vardı. Ruhum ağır ağır ölüyor diyince aklıma bu geldi ama konumuz bu değil sanırım. Çoktan öldüğü iddia edilen ruhumla yazıyorum sana.       Dünyada olan biten her şeyin tek sorumlusu nasıl sen olabilirsin? Madem tek sorumlusu sensin hesap ver. Bir kilo et olmuş bilmem kaç para, bunu nasıl başardın lan!       Bütün bu ruhsuzluğun dışında klasik bir varolma çabasının dışa vurumu bu. Safsatalardan uzak net gerçekler. Hızlı net freestyle cevaplar; -Sen kırıp dökersin de biz dökemez miyiz? Sen giderken rahat gideceksin de biz kalırken rahat kalamayacak mıyız? Hiç umrumda olmayan birkaç insan var ve sen onlardan biri değilsin. Ruhsuzlaşmak o kadar da kötü değil. Seneler zaten bomboş uğraşlar için var. Kendini tanımadığın doğru. -      Ben sana seni anlatayım.      Buralardan gitmeye karar vermiş bir tanıdığım daha vardı. Hayat, onunla da bir türlü anlaşamamıştı. İst...

Son zamanlarda ölüme çok yaklaştığımı hissediyorum. Bu ölüm duygusu, bedenin sadece yok olup gitmesinden ibaret değil. Bugüne kadar ağır ağır ölen ruhum, sanki freni patlamış yokuş aşağı inen bir kamyon gibi, hızla ilerliyor. Çok şey olma hayalleri ve safsatalarıyla büyüyen ben, bugün geldiği noktada hiçbir şey olmayı başaramamış bir insan olarak duruyorum. Evlat, kardeş, aile, dost, arkadaş olamamış bir ben olarak duruyorum. İnancım gereği olamam gereken ümmet ve kul olamamak da apayrı bir çaba olarak karşıma çıkıyor. Sanki bu dünyada olan biten her şeyin tek sorumlusu benmişim gibi hissediyorum. Sevgisizlikten taşa dönmüş bir kalp taşıyorum. Bütün duygularım, hislerim ve düşüncelerim, günün sonunda sanki hepsi yalanmış gibi geliyor. Kaçmak istiyorum, buralardan çok uzaklara gitmek, kaybolmak istiyorum. Peki, bu isteğin sebebi nedir? Bunun cevabını burada verebilecek bir insan var mı? Pek sanmıyorum. Bu aralar etrafımı kırıp dökmekle meşhurum. Bunun sebebinin belki de kaçma isteğimle ...