Elem Beni Terk Etmiyor

Yazan: -

 


Kafamın içinde belli belirsiz yankılanan o klasik müzik. Notalar uçuşuyor gözlerimin önünden. Gözlerim kapalı. Uyuyor muyum uyanık mıyım bilmiyorum. Gözlerimi iyice kapatıyorum. Şakaklarım ağrıyor. Umursamıyorum. Gözlerim belli belirsiz aralanırken beynimin içinde yankılanan müziğin telefonumdan geldiğini fark ettiğimde bilincim yerine geliyor. Hissediyorum. Telefonu elime almaya çalıştığımda kaslarım ağrıyor. Güçsüzleşiyorum. Kaç saattir yataktayım bilmiyorum. Kalmak zorunda mıyım gerçekten? Benim işim gücüm yok, tabi ki zorunda değilsin diye feryat kopuyor içimden. Bir sağa bir sola sıkılıp duruyorum. Yüz üstü yatıp halıyı seyrettiğimde telefonum çalıyor. Hayatın anlamı, uyku, hayat, yaşadığım günler film şeridi gibi gözlerimin önünden akarken, telefon bir kez daha çalmaya başlıyor. Okkalı bir küfür savurup zor bela kalkıyorum yataktan. Tuvalete gitmezsem altıma edeceğim. Bir alışkanlık gibi telefonu komodinin üzerinden alıyorum. Yüzümü yıkadığımda kendime geldiğimi sanıyorum. Bu saate neden alarm koymuşum? Neden uyanmak zorundayım ki? Şu an uyuduğumda dünya üzerinde değişen bir şey olmayacak. Kimsenin hayatında ben uyuyorum rahatsızlığı da söz konusu değil. Hem yıllarca anksiyetelerimden dolayı uykusuz uykusuz takılan ben değil miydim? Şimdi uyumak benim hakkım. Uykudayken her şeyimi kaybetme korkusu vardı içimde. Bütün kazanımlarımı ben uyurken kaybedebilirim. Bunun korkusuyla mı koyuyorum bu alarmları? Hayır. Beynim kabullendi artık. Ben uyuyabilirim. Uyanıkken de mükemmel bir hayatın yok farkındalığı var artık içimde. Elem Beni Terk Etmiyor Hayatım boyunca kolay olan yolu seçiyordum. Mutlu olmak zordu. Kadın cinayetleri, felaketler, savaşlar, hayvan zulümleri ile dolu bu dünyada mutsuzluk en basitiydi. Durağan yaşamak basitti. Duruyordum. Sayılarla uğraşmak daha kolayıma geliyordu. Ezberim kötüydü. Edebiyattan da anlamazdım zaten. Hâlâ daha bilmem Ergenekon Destanı’nı, Türeyiş’i. Durağanlığımı ezberlemiştim ama. Bütün insanlığın aritmetik ortalaması kadar vardım. Varlığımın farkındalığıyla savrulup duruyordum. Her insanda daha da fazla savruluyordum. İçimde bir fesleğen yetiştiriyor olmayı dilerdim. Hayatıma aldığım insanlar benim sorumluluğumda ama keşke bana verebilecekleri zarara karşı duyduğum hisler de benim sorumluluğumda olsaydı da kendimi bu kadar üzmeseydim.

burak karaman



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bahsetsem Ne Fayda

Yazan: -
Resim
Bilsem anlatırdım. Hep sonradan oldu haberim. Ben de büyümek istedim, büyüyemedim. Tanık olan değil bizzat yaşayan anlarmış bazı şeyleri, ben nereden bileyim. Ben doğru dürüst yaşamadım ki, anlayamadım. Yaş aldıkça çenem düştü, hiç yaşamadığım şeyler hakkında atıp tuttum. Bu böyledir, şu şöyledir, o işler öyle değil. Kalbim çatlayıp yarılır gibi olmadan nereden bilecektim o sözün aslında neden bahsettiğini? Kulaklarım cayır cayır yanıp da buz tutmadan anlayabilir miydim o sahneyi? Çok da iyi bilirim aslında bu şiirler bu filmler hep yalan dolan, ağlatmak için yapıyorlar milleti. Bunu bile isteye okudum izledim hep, neye yaradı ki? Başıma gelmeden bilemedim, hatta hazırlıklı bile değildim. Çok değil iki saniye önce kahkahalar atan dostum bir anda karşımda hüngür hüngür ağlamaya başlayınca hissedeceğim çaresizliğe karşı uyarsalar beni bir şey ifade eder miydi? Reddedilmeyi tadan bir başka dostuma vereceğim tesellinin lakırdıdan başka bir şey olmadığını anlatsalar bana, bu beni durdurur m...
Oku »

Yazan Ve Yöneten

Yazan: -
Resim
Beni bilen bilir.  Kendimi bildim bileli film izler dururum. Son zamanlarda çok sıkıldım ama duruldum. Niye bıktım diye ne sensör ne ben söyliyim. E madem sordun hadi söyliyim. Millet sanıyor ki sinemayı seven herkes film çekmek için yanıp tutuşuyor. Ben de sikefil diye etiket olmuşum bir kere, kurtuluşum yok. Mütemadiyen yakama yapışıp lüzumsuz bir sidik yarışına sokarlar beni. Durup dururken önerdiğim filmi boklar, izlemediğim bir filmi ortaya çıkarıp çocuk gibi sevinir bu dangalaklar. Avuçlarımın arasına bu dingillerin suratını yerleştirip, hafif ama seri darbelerle tokatlamak suretiyle şefkatli bir tonda seslenirim: be abim be kardeşim, ah canım benim, gözlerimin içine bak ve bana derinlerde ne gördüğünü söyle, sence çok mu sikimde? Günlerden bir bayram günü, bir akraba ziyareti, hiçliğin ortasından, sessizliği yırtarcasına cevabını kimsenin iplemeyeceği bir soru yükselir: noldu naptın şu film işlerini? Ah amca teyze başı sonu olan bi proje mi bu sanki napçam, seyretmeye devam ...
Oku »

Dünyanın En Tahmin Edilebilir Adamı

Yazan: -
Resim
Bu seninle değil benimle ilgili. Sen sadece bir sebepsin benim için. Beni bilirsin: tipi vasat, boyu kısa, kalıbı zargana. Hani şiddetli bir rüzgarda her an uçabilirim. Dışım içime sirayet etmiş, zavallının tekiyim. Sesimi çıkarıp hakkımı savunamam ama alttan almayı iyi beceririm. Ağzım laf yapmaz, zaten anlatacak pek bir şeyim de yoktur. Belki ‘iyi çocuk’ diye bahsederler arkamdan, kimseye ‘hayır’ diyemediğimden muhtemelen. Besbelliyim, merak edilecek bir şey yok hakkımda. Hep buralardayım, beni arayan eliyle koymuş gibi bulur. Elimden çok iş gelmez, ortalamanın bir tık üstünde veya bir tık altındayım. Ben dünyanın en tahmin edilebilir adamıyım. Kendimi aşağılayıp teselli beklediğimi sanma sakın, iyi özelliklerim de yok değil. Ama sen hep yetersizliğimi hatırlattın bana. Bende eksik ne varsa yüzüme vurdun. Oysa benim şikayetim yoktu, halimden memnundum. Rutinimden şaşmaz, evimden çıkmazdım. İnan bana ben böyle yıkık bir adam değildim. Beni sen bu hale getirdin. Seni görmeden hemen önc...
Oku »