Bekleme Düzlüğü

Yazan: -

 

Sabırla bekliyorum. Yapacak birçok işim varmış da bitmesini bekliyor gibiyim. Dışarıdan bakıldığında hiçbir iş yapmadığım savunulabilir. Aslında böyle değil. Yuka da biliyor bunu. Kaç gündür sulamıyorum onu. Böylelikle kendimle birlikte ona da zarar veriyorum. Onu seviyorum. Uzun uzun konuşuyoruz gün içinde. Yapraklarını siliyorum bazen. Çok yoruyor ama seviyorum onu. Laf lafı açıyor asıl konuşulacak konuyu unutuyorum. İnsanları sev-e-mediğim için içimdeki sevgiyi dağıtıyorum eşyalara. Ve yine de yatağın içinde kendimle kavga ediyorum. Bunu yaparken ses çıkarmıyor oluşumdan, bir eylem yapmadığımdan boş boş yatıyor diyorsunuz. Hayatımın kötüye gitmesinden sorumlu tutuyorum kendimi. Karşımda duran tabağı günlerce önce mutfağa götürmem gerekti. Götürmüyorum. Kendimle kavga ediyorum. Tuzak gibi geliyor bu yataktan çıkıp bir şeyler yapmak. Hayali işler üretiyorum kavganın bittiği anlarda. Tabağı mutfağa götürmeliyim.

-Hayır! O tabağı götürmeyeceğim.

Balık gibiyim. B12 depolarım bomboş. Bir balığım ve hayatta kalacak kadar şey biliyorum. Sadece o oltaya kanmamam gerektiğini biliyorum. Zaten enlemi ne bu ülkenin boylamı ne bir türlü ezberleyemedim. Ebob – Ekok’tan da anlamam. Yatağımdan çıkmamam gerek.

İnsanlarla karşılaşırım. Hayatımın geneli onların gülümsemelerine kanıp sonra unutmakla geçti. Tam kurtuldum bu kandırmacadan. Nerden çıktın karşıma. Beni çağırma yatağımdan dışarıya. Alışkanlıklarımdan kurtarma beni. Özellikle yalnızlığıma olan alışkanlığımı rahat bırak. Tedirgin etme beni. Bu sefer gelirsem yatağıma dönmemek üzere gelirim. Tasımı tarağımı toplar gelirim. Beni bırakırsan sudan çıkmış balığa dönerim.

Benim asık bir suratım ve her koşulda insanlardan soyutlanabilmek dışında bir marifetim yok. Şimdi tek marifetimi paramparça etmeye kalkışıyor. İnsan gibi insan içine çıkayım istiyor. Bilmiyor ben yapamıyorum insanlarla. Bilmiyor!

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bahsetsem Ne Fayda

Yazan: -
Resim
Bilsem anlatırdım. Hep sonradan oldu haberim. Ben de büyümek istedim, büyüyemedim. Tanık olan değil bizzat yaşayan anlarmış bazı şeyleri, ben nereden bileyim. Ben doğru dürüst yaşamadım ki, anlayamadım. Yaş aldıkça çenem düştü, hiç yaşamadığım şeyler hakkında atıp tuttum. Bu böyledir, şu şöyledir, o işler öyle değil. Kalbim çatlayıp yarılır gibi olmadan nereden bilecektim o sözün aslında neden bahsettiğini? Kulaklarım cayır cayır yanıp da buz tutmadan anlayabilir miydim o sahneyi? Çok da iyi bilirim aslında bu şiirler bu filmler hep yalan dolan, ağlatmak için yapıyorlar milleti. Bunu bile isteye okudum izledim hep, neye yaradı ki? Başıma gelmeden bilemedim, hatta hazırlıklı bile değildim. Çok değil iki saniye önce kahkahalar atan dostum bir anda karşımda hüngür hüngür ağlamaya başlayınca hissedeceğim çaresizliğe karşı uyarsalar beni bir şey ifade eder miydi? Reddedilmeyi tadan bir başka dostuma vereceğim tesellinin lakırdıdan başka bir şey olmadığını anlatsalar bana, bu beni durdurur m...
Oku »

Yazan Ve Yöneten

Yazan: -
Resim
Beni bilen bilir.  Kendimi bildim bileli film izler dururum. Son zamanlarda çok sıkıldım ama duruldum. Niye bıktım diye ne sensör ne ben söyliyim. E madem sordun hadi söyliyim. Millet sanıyor ki sinemayı seven herkes film çekmek için yanıp tutuşuyor. Ben de sikefil diye etiket olmuşum bir kere, kurtuluşum yok. Mütemadiyen yakama yapışıp lüzumsuz bir sidik yarışına sokarlar beni. Durup dururken önerdiğim filmi boklar, izlemediğim bir filmi ortaya çıkarıp çocuk gibi sevinir bu dangalaklar. Avuçlarımın arasına bu dingillerin suratını yerleştirip, hafif ama seri darbelerle tokatlamak suretiyle şefkatli bir tonda seslenirim: be abim be kardeşim, ah canım benim, gözlerimin içine bak ve bana derinlerde ne gördüğünü söyle, sence çok mu sikimde? Günlerden bir bayram günü, bir akraba ziyareti, hiçliğin ortasından, sessizliği yırtarcasına cevabını kimsenin iplemeyeceği bir soru yükselir: noldu naptın şu film işlerini? Ah amca teyze başı sonu olan bi proje mi bu sanki napçam, seyretmeye devam ...
Oku »

Dünyanın En Tahmin Edilebilir Adamı

Yazan: -
Resim
Bu seninle değil benimle ilgili. Sen sadece bir sebepsin benim için. Beni bilirsin: tipi vasat, boyu kısa, kalıbı zargana. Hani şiddetli bir rüzgarda her an uçabilirim. Dışım içime sirayet etmiş, zavallının tekiyim. Sesimi çıkarıp hakkımı savunamam ama alttan almayı iyi beceririm. Ağzım laf yapmaz, zaten anlatacak pek bir şeyim de yoktur. Belki ‘iyi çocuk’ diye bahsederler arkamdan, kimseye ‘hayır’ diyemediğimden muhtemelen. Besbelliyim, merak edilecek bir şey yok hakkımda. Hep buralardayım, beni arayan eliyle koymuş gibi bulur. Elimden çok iş gelmez, ortalamanın bir tık üstünde veya bir tık altındayım. Ben dünyanın en tahmin edilebilir adamıyım. Kendimi aşağılayıp teselli beklediğimi sanma sakın, iyi özelliklerim de yok değil. Ama sen hep yetersizliğimi hatırlattın bana. Bende eksik ne varsa yüzüme vurdun. Oysa benim şikayetim yoktu, halimden memnundum. Rutinimden şaşmaz, evimden çıkmazdım. İnan bana ben böyle yıkık bir adam değildim. Beni sen bu hale getirdin. Seni görmeden hemen önc...
Oku »