Misafirin Gidişinin Ardından Boş Tabakları Toplarken Üzülmek

Size de oluyor mu bilmem. Kendimi bildim bileli giden misafirlerin ardından üzülürüm. Daha birkaç dakika önce yaptığımız o keyifli sohbetin bitmesi, herkesin kendi şahsi işlerine geri dönecek olması üzer beni. Gerçi herkes kendine dönecek ki sonra tekrar bu muhabbetin tadına varsın, diye düşünürüm. Ama işte bir yandan da o tatlı güzel muhabbet keşke biraz daha devam etseydi derim. Hele de o ortam belki uzun bir süre tekrar edemeyecekse. Öyle.

Dün bir arkadaşım bize geldi. 25 yıllık dostum, kardeşim. Bir süredir sadece yaz aylarında görüşebiliyoruz. Yurtdışında görevli olarak çalışıyor. Bu sene son senesi. Seneye dönecek artık. Ama onun hep yanımda olmasını isterdim. Yanımda yöremde elimi uzatsam tutabileceğim yerde. Ama kendine bir hayat çizdi. Belli şeyler yaşadıktan sonra da bazı şeylerden geriye dönüş olmuyor. Seneye döndüğü zaman bile uzağımda olacakmış gibi bir his var içimde. O yüzden doya doya vakit geçiremiyoruz. Hep bir hüzün var içimde. "Gitmesi gerekiyor" diye hissediyorum. O da hep der zaten "Gitmem lazım". 

Boş tabakları sudan geçirip bulaşık makinesine koydum. Demlikteki çayları döktüm. Tezgahı sildim. Mutfak masasında otururken bunları düşündüm. Misafir seviyorum da gidenini değil.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bahsetsem Ne Fayda

Yazan Ve Yöneten

Dünyanın En Tahmin Edilebilir Adamı