Ne Yazan Biziz Ne De Yazılanlar Bizden

Yazan: -

 


    Kavganın göbeğidir bloğumuz. 5 yıl önce çıktık bu yola. İddiamız yok. Olmadı. (ha)Olmayacak anlamına da gelmez. Aslında içimizde kopan bir dürtüydü. Sonra aldı başını yürüdü gitti. Öyle uzaklara gitmedi ama bizimle birlikte yürüdü gitti işte. Kaç yazı oldu kaç sözcük tükettik.

  İşte bunca gevezelik… Bazısı zihinden, bazısı gönülden. Sus pus olanlar oldu. Bloğu karanlığa gömdüğümüz her defasında yeniden ayağa kalktık. Ben hangi kavrama tutunsam çakılıp kaldım. Ama bizi ayağa kaldıran kavramın da bir sebebi vardı.

    Benzerlerimiz yoktu. Bizim kalemimizden orman olmazdı. Milli park belki. Bizden bir tane daha vardıysa da uzaklarda bir yerlerde, bize dokunmamışlardı. Bu yüzden mi sustuk, bu yüzden mi eksik kaldık. bu yüzden mi yarım bırakıldık? 

     Sebepsiz yazmadık, sebepsiz de susmadık. Biz yine geliriz. Yazar, çizer, söyler... Biz yine gideriz. Biz uzaklaşır, belki bir dergi çıkarırız. Hiç satmayız. Bazen yazmak için beş metrekareye sıkışman gerekir. Bazen de kafada obsesif derecesinde takıntılar olur paylaşmak gelmez içinden.

   Bir de bekleriz. Yazın kışı, kışın yazı özlemek gibi. Hatırlar devreye girer. Ancak hatıralarla aram hiç iyi değil. Birlikte geçirdiğimiz o güzel günler. Bloğu ilk açtığımız heyecan. Benim aklım hep o heyecanda. Ne olmuştu o günlere? Yaşanan şeyler ne olur -Seyfo Dayı-, nerede durur? Hatırlamaya ve belleğe ilişkin cümleler beni kesmiyor. Blokta dolaşıp yazıları baştan sona tekrar tekrar okumak, çıkardığımız dergileri çevirip durmak filan diyorum, beni kesmiyor. Geçmişimizle bağlantı kurmanın tek yolu hatırlamak mıdır? Başka bir eylem istiyorum. 

    Sus pus olmanın diyorsanız, var bir sebebi. Kalemlerimizi birbirine değdiren kavramın anlamı neydi?




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bahsetsem Ne Fayda

Yazan: -
Resim
Bilsem anlatırdım. Hep sonradan oldu haberim. Ben de büyümek istedim, büyüyemedim. Tanık olan değil bizzat yaşayan anlarmış bazı şeyleri, ben nereden bileyim. Ben doğru dürüst yaşamadım ki, anlayamadım. Yaş aldıkça çenem düştü, hiç yaşamadığım şeyler hakkında atıp tuttum. Bu böyledir, şu şöyledir, o işler öyle değil. Kalbim çatlayıp yarılır gibi olmadan nereden bilecektim o sözün aslında neden bahsettiğini? Kulaklarım cayır cayır yanıp da buz tutmadan anlayabilir miydim o sahneyi? Çok da iyi bilirim aslında bu şiirler bu filmler hep yalan dolan, ağlatmak için yapıyorlar milleti. Bunu bile isteye okudum izledim hep, neye yaradı ki? Başıma gelmeden bilemedim, hatta hazırlıklı bile değildim. Çok değil iki saniye önce kahkahalar atan dostum bir anda karşımda hüngür hüngür ağlamaya başlayınca hissedeceğim çaresizliğe karşı uyarsalar beni bir şey ifade eder miydi? Reddedilmeyi tadan bir başka dostuma vereceğim tesellinin lakırdıdan başka bir şey olmadığını anlatsalar bana, bu beni durdurur m...
Oku »

Yazan Ve Yöneten

Yazan: -
Resim
Beni bilen bilir.  Kendimi bildim bileli film izler dururum. Son zamanlarda çok sıkıldım ama duruldum. Niye bıktım diye ne sensör ne ben söyliyim. E madem sordun hadi söyliyim. Millet sanıyor ki sinemayı seven herkes film çekmek için yanıp tutuşuyor. Ben de sikefil diye etiket olmuşum bir kere, kurtuluşum yok. Mütemadiyen yakama yapışıp lüzumsuz bir sidik yarışına sokarlar beni. Durup dururken önerdiğim filmi boklar, izlemediğim bir filmi ortaya çıkarıp çocuk gibi sevinir bu dangalaklar. Avuçlarımın arasına bu dingillerin suratını yerleştirip, hafif ama seri darbelerle tokatlamak suretiyle şefkatli bir tonda seslenirim: be abim be kardeşim, ah canım benim, gözlerimin içine bak ve bana derinlerde ne gördüğünü söyle, sence çok mu sikimde? Günlerden bir bayram günü, bir akraba ziyareti, hiçliğin ortasından, sessizliği yırtarcasına cevabını kimsenin iplemeyeceği bir soru yükselir: noldu naptın şu film işlerini? Ah amca teyze başı sonu olan bi proje mi bu sanki napçam, seyretmeye devam ...
Oku »

Dünyanın En Tahmin Edilebilir Adamı

Yazan: -
Resim
Bu seninle değil benimle ilgili. Sen sadece bir sebepsin benim için. Beni bilirsin: tipi vasat, boyu kısa, kalıbı zargana. Hani şiddetli bir rüzgarda her an uçabilirim. Dışım içime sirayet etmiş, zavallının tekiyim. Sesimi çıkarıp hakkımı savunamam ama alttan almayı iyi beceririm. Ağzım laf yapmaz, zaten anlatacak pek bir şeyim de yoktur. Belki ‘iyi çocuk’ diye bahsederler arkamdan, kimseye ‘hayır’ diyemediğimden muhtemelen. Besbelliyim, merak edilecek bir şey yok hakkımda. Hep buralardayım, beni arayan eliyle koymuş gibi bulur. Elimden çok iş gelmez, ortalamanın bir tık üstünde veya bir tık altındayım. Ben dünyanın en tahmin edilebilir adamıyım. Kendimi aşağılayıp teselli beklediğimi sanma sakın, iyi özelliklerim de yok değil. Ama sen hep yetersizliğimi hatırlattın bana. Bende eksik ne varsa yüzüme vurdun. Oysa benim şikayetim yoktu, halimden memnundum. Rutinimden şaşmaz, evimden çıkmazdım. İnan bana ben böyle yıkık bir adam değildim. Beni sen bu hale getirdin. Seni görmeden hemen önc...
Oku »