Dilin Kemiği Var Mıdır?
Bir kitapta okumuştum; “biz evvelâ kelimeleri öğreniriz; sonra yaşadıkça teker teker mânalarını." Öğrendikçe konuşmalarımı azalttım. Ama can kulağıyla seni dinliyorum. Dinliyorum ama yalnızca içimden cevaplıyorum. Aslında konuşacak çok da bir şeyim yok. Kulağıma ilişen kelimeler sınırımı aştığı anda filmlere, kitaplara, müziklere sığınarak kendi kabuğuma çekilme ihtiyacıyla direniyorum. Duymazdan geliyorum dünyayı. Duyduklarım, gördüklerim; verdiğim cevaplar, görmezden geldiklerim...
İçimde bir yığın kelime tabutu birikiyor. İçimden
gelmiyor cevaplamak. Seni anladığımı zannediyorum. Kendime anlatıp, kendi
kendime dinliyorum. Konuşsam ne kârı var bana? Ben oralı hiç değilim. Halletmem
gereken meseleler var. Bir onlara cevap bulabilmiş değilim. Hepsi benimle bir
yere kadar yürüyor ve orada beni asıl talihimle baş başa bırakıyor.

Yorumlar
Yorum Gönder