5 METREKARE

Yazan: -

5 m² bir alanda sıkışıp kalmak nasıl bir duygu, bilir misiniz? Eğer mahpusluk hayatınız olmadıysa, kalabalık bir öğrenci evinde ya da fakir bir Kürt (!) ailede bulunmadıysanız bilmezsiniz. Ben mahpusluk hayatı yaşamadım ve Allah’a şükür Kürt de değilim. Sadece son zamanlarım 5 m² bir alanda, geceleri çok rahatsız edici bir koltuk üstünde geçiyor.

Buna rağmen manzaram şahanedir. İstanbul’da alışık olunmayan bir manzaram var. İlk bakışta çam ağaçları, çınar ağaçları ve adını bilmediğim birkaç çeşit ağaç görünür. Ağaçların ardında bir cami belirir. Caminin ötesinde ise modern olmak adına dikilen biçimsiz binalar sıralanır. Denizden mahrumum; bu biraz canımı sıkıyor ama yapacak bir şey yok.

Ara sıra bahçeye çıkma fırsatı buluyorum ve çıktığımda bir veya iki kirpi görüyorum. Onlar da şaşkın, ben de şaşkınım. "Nasıl oluyor da ikimiz de buradayız?" diye düşünüyorum. Çoğu zaman manzarama kirli ve buğulu bir camdan bakıyorum. Ara sıra, bir emanet kettle ile termosta demlenen çay eşliğinde bu manzarayı seyrediyorum. Temiz hava, dört parmak açılan bir camdan geliyor.

Eski köy evlerindeki gibi tuvalete dışarı çıkmak zorundayım. Bu durum, şehirler arası otobüslerin mola verdiği tesislerdeki soğuk tuvaletleri anımsatıyor. Burada teknoloji çok yakından takip ediliyor; 72 ekran LCD bir televizyon bile var. Sabahtan akşama ve akşamdan sabaha kadar tek bir kanal açık: Devlete ait bir haber kanalı. Galiba bu gidişle beynimi yıkayacaklar ve iktidara körü körüne bağlayacaklar beni. Allah korusun, en çok korktuğum şeylerden biridir bu.

En ufak bir haberde, haklı muhalifliğimle yorum yapıyorum. Arada bir uçan kuşları görüyorum ve ümidim artar gibi oluyor. Ancak geçenlerin sadece karga olduğunu fark edince, tavuk dönercilere kızıyorum: "Hadi martıları bitirdiniz, ama güvercin ve kumrulardan ne istediniz?" diyorum içimden.

Burada öğrencilik yıllarıma döndüm. Üniversitenin kötü yemekleri gibi yemekler yiyorum. Yiğidi öldür, hakkını ver demişler; burada yemekler hem ücretsiz hem de üniversite yemeklerinden bir tık daha kaliteli.

Sürekli deniz altında dalış yapıyor gibi bir tüp sesi duyuyorum. Bu yüzden gözlerim hala ara ara denizi arıyor. Bej rengi duvarları görünce çöle dönmüş gönlüm geliyor aklıma. Bu 5 m² yetmiyormuş gibi bir de onun hüznü yıkıyor beni.

Düşünceli bir şekilde yürüyecek bir alanım olmadığı gibi, sigaramı yakıp dertlenip oturamadığımdan kendimi uykuya hapsettim.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bahsetsem Ne Fayda

Yazan: -
Resim
Bilsem anlatırdım. Hep sonradan oldu haberim. Ben de büyümek istedim, büyüyemedim. Tanık olan değil bizzat yaşayan anlarmış bazı şeyleri, ben nereden bileyim. Ben doğru dürüst yaşamadım ki, anlayamadım. Yaş aldıkça çenem düştü, hiç yaşamadığım şeyler hakkında atıp tuttum. Bu böyledir, şu şöyledir, o işler öyle değil. Kalbim çatlayıp yarılır gibi olmadan nereden bilecektim o sözün aslında neden bahsettiğini? Kulaklarım cayır cayır yanıp da buz tutmadan anlayabilir miydim o sahneyi? Çok da iyi bilirim aslında bu şiirler bu filmler hep yalan dolan, ağlatmak için yapıyorlar milleti. Bunu bile isteye okudum izledim hep, neye yaradı ki? Başıma gelmeden bilemedim, hatta hazırlıklı bile değildim. Çok değil iki saniye önce kahkahalar atan dostum bir anda karşımda hüngür hüngür ağlamaya başlayınca hissedeceğim çaresizliğe karşı uyarsalar beni bir şey ifade eder miydi? Reddedilmeyi tadan bir başka dostuma vereceğim tesellinin lakırdıdan başka bir şey olmadığını anlatsalar bana, bu beni durdurur m...
Oku »

Yazan Ve Yöneten

Yazan: -
Resim
Beni bilen bilir.  Kendimi bildim bileli film izler dururum. Son zamanlarda çok sıkıldım ama duruldum. Niye bıktım diye ne sensör ne ben söyliyim. E madem sordun hadi söyliyim. Millet sanıyor ki sinemayı seven herkes film çekmek için yanıp tutuşuyor. Ben de sikefil diye etiket olmuşum bir kere, kurtuluşum yok. Mütemadiyen yakama yapışıp lüzumsuz bir sidik yarışına sokarlar beni. Durup dururken önerdiğim filmi boklar, izlemediğim bir filmi ortaya çıkarıp çocuk gibi sevinir bu dangalaklar. Avuçlarımın arasına bu dingillerin suratını yerleştirip, hafif ama seri darbelerle tokatlamak suretiyle şefkatli bir tonda seslenirim: be abim be kardeşim, ah canım benim, gözlerimin içine bak ve bana derinlerde ne gördüğünü söyle, sence çok mu sikimde? Günlerden bir bayram günü, bir akraba ziyareti, hiçliğin ortasından, sessizliği yırtarcasına cevabını kimsenin iplemeyeceği bir soru yükselir: noldu naptın şu film işlerini? Ah amca teyze başı sonu olan bi proje mi bu sanki napçam, seyretmeye devam ...
Oku »

Dünyanın En Tahmin Edilebilir Adamı

Yazan: -
Resim
Bu seninle değil benimle ilgili. Sen sadece bir sebepsin benim için. Beni bilirsin: tipi vasat, boyu kısa, kalıbı zargana. Hani şiddetli bir rüzgarda her an uçabilirim. Dışım içime sirayet etmiş, zavallının tekiyim. Sesimi çıkarıp hakkımı savunamam ama alttan almayı iyi beceririm. Ağzım laf yapmaz, zaten anlatacak pek bir şeyim de yoktur. Belki ‘iyi çocuk’ diye bahsederler arkamdan, kimseye ‘hayır’ diyemediğimden muhtemelen. Besbelliyim, merak edilecek bir şey yok hakkımda. Hep buralardayım, beni arayan eliyle koymuş gibi bulur. Elimden çok iş gelmez, ortalamanın bir tık üstünde veya bir tık altındayım. Ben dünyanın en tahmin edilebilir adamıyım. Kendimi aşağılayıp teselli beklediğimi sanma sakın, iyi özelliklerim de yok değil. Ama sen hep yetersizliğimi hatırlattın bana. Bende eksik ne varsa yüzüme vurdun. Oysa benim şikayetim yoktu, halimden memnundum. Rutinimden şaşmaz, evimden çıkmazdım. İnan bana ben böyle yıkık bir adam değildim. Beni sen bu hale getirdin. Seni görmeden hemen önc...
Oku »