Maskeli Dünya

En son hatırladıklarım Amerika’nın Suriye’ye de demokrasi getirmesi ve FETÖ olaylarıydı. Yani takriben altı yıl öncesiymiş. O tarihten bu tarihe kadar komadaymışım. He söylemeyi unuttum en son hatırladığım, yol düz değilmiş keskin virajlıymış. Çok acı bir şekilde öğrenmiştim ama işte yine de öğrenmiştim. Neyse uyandım altı yıllık uykudan ama nasıl her tarafım tutulmuş anlatamam. Vücudum çok çabuk topladı, iki hafta sonra taburcu oldum. Uyandıktan sonra adeta bir bebek gibi yürümeyi yeniden öğrenmeye başlamıştım. Kaslarımı adam akıllı kullanamıyordum. Bu yaştan sonra vücudumu yeniden keşfe çıkmıştım. Tuhaf olan bir şey vardı ki, annem beni hala bağrına basıp “Canım yavrum! Kurban olurum ben sana annem! İyi misin yavrum? Ağrın sızın var mı?” gibi şeyler demeyi bırakın yanıma bile yaklaşmıyordu. Uzaktan el sallıyor bir de ellerini açıp dua ediyordu. Bir başka garip olan şey de herkes maskeli olmasıydı. Sanki insanlar değil de dünya maskeliydi. Ashabı Kehf gibi hissediyorum kendimi. Ben uykudayken çok şey olmuş. Darbe olmuş, dolar sekiz liraya yükselmiş ve tüm dünya büyük bir salgından dolayı maskeli olmuş. Maskelilerin bana öyle bir bakışları var ki anlatamam, sanki bu virüsü ortaya çıkarıp salan benim. Öyle nefret ve kinle bakıyorlar ki bir an kendime beddua edecek gibi oldum ama bir altı sene daha uyuyamazdım. Ben komaya girmeden önce birçok yüze sahip olan insanlar taktıkları maskeler sayesinde gerçek yüzlerini ortaya çıkarmışlardı. Önceden sırf nezaketli ve küstah düzenbazlar olarak birbirlerinin suratlarına yalandan gülenler ve dışarıya karşı insaflıyım diyenler, neredeyse bir şişe kolonya veya bir paket makarna için kavga etmişler. Hayattan sanki vazgeçmişler de evlerinde kendi özgür dünyalarını kurmak istercesine marketleri yağmalayıp stoklar yapmışlar. Bunlar arafta kalmak nasıl bir şey bir bilselerdi o zaman bu çabanın ve bu kavganın ne kadar boş olduğunu anlarlardı. Ben altı sene boyunca arafta kaldım. Bütün hayatımda yaşadığım her şeyi teker teker uygulamalı olarak tekrardan gözlemledim. Yaptığım hataları gördüm. Bir de uyandıktan sonra tuhaf bir şey oldu, insanların gerçek yüzlerini görmeye başladım. Mesela sabah her gün halini hatırını sorduğum adam arkamdan ne küfürler edermiş. Herkes bir kusurumu görür veya dedikodumu yaparmış. Tabi ki bu bana has değil herkes birbirine karşı bunu yapıyormuş. Herkes yaşadığımı görünce bir şok geçirip yalandan çok mutlu olmuş gibi yapıyorlardı. Biri hariçti onun yüzünde gerçek mutluluk ve bir o kadar da acı vardı. Annem hayata döndüm diye çok seviniyordu ama öbür taraftan da korkudan beni bağrına basamadığı için çok üzülüyordu. Çünkü altı yıl süren bir komadan çıkmıştım. Vücudum çok zayıf düşmüştü.  Hastalanmamdan veya virüs kapmamdan korktuğu için uzak duruyordu. Herkesin size yıllarca nasıl yalancı ve sahtekâr davranışlarda bulunduğunu gördükten sonra keşke dünya daha önceden maskeli hale gelseydi diyorsunuz. Çok acayiptir ki insan hangi yaşına gelirse gelsin her şeyi gördüm her şeyi yaşadım zanneder. O iş öyle değilmiş. Bunu bazen benim gibi arafta kalınca bazen de ani gelişen bir olayda anlıyorsunuz.

Son