Çarşambadan Çarşambaya Yazamamak Üzerine

Yazan: -

 

     Yazamıyorum. Ne bir konu var aklımda ne de bir yazma hevesi. Çabalarım var. Belli belirsiz çabalar. Yazdığım yazıların derdi olmalı. Yazı yazamıyorum. Derdim bu. Yazamadığımı yazarak nasıl açıklarım size. Bu tezatlık olur. 

     Dilsiz bir berber tanıdığım vardı. Konuşamıyordu ama konuşma çabasını hiçbir zaman bırakmıyordu. Anlamsız seslerle birlikte beden dilini kullanarak anlaşabiliyordu bizimle. İyi de anlaşıyordu dili olan berberlere nazaran. Saçımı istediğim gibi kesiyordu. Bukowski boşuna dememişti "aynı dili konuşanlar değil aynı duyguyu paylaşanlar anlaşır. " diye. O konuşamıyordu bense konuşmak istemiyordum. Bu zıtlık ortak bir duygunun sonucuydu belki.

     Şimdi ben de çıkıp size anlamsız sözlerimi ve tesirsiz çırpınışlarımı bırakacağım bu yazıda. Ve siz diyeceksiniz ki Kara Mahzuni yazı attı bloğa. Aksine yazamıyorum ama yazma çabasını da bırakmıyorum. 

     Küçükken kolaydı. Şimdilerde sorumlulukların yükü altında eziliyorum. Zorluklar üzerimde baskı yapıyor. Küçükken diyorum sonra, o zamanlar zor bir anımda kapardım gözümü. Görünmez olurdum. Karanlık koridorlar vardı evimizde. Canavarlardan kaçardım. Gözüm kapalıysa kovalayamazlardı. Beni gören olursa Allah'ıma şikayet ederdim. O koruyor beni, derdim anneme, meraklanma artık. Gözlerimi kapattığımda mutluydum. 

     Şimdi yazı yazarken sıkıştığımda, derslerde başarısız olduğumda, verdiğim sözleri yerine getiremediğimde, param bittiğinde, gelecek canavarı beni kovalamaya başladığında kapatıyorum gözlerimi. Meraklanma, rahatla korkma sen artık görünmezsin diyorum. Bütün hepsi geçici şeylerdi. Kafamda Edith Piaf çalıyor o zamanlar. Eğer seni görürlerse şikayet edeceğini de biliyorlar. Gözlerimi açıyorum saatler geçmiş. Gün bitmiş. Yaşama katılıyorum. Her şey kaldığı yerden devam ediyor. Birilerinin sesi geliyor uzaktan "Yine mi yatıyordun? Uykucu." 

     Uyumuyorum, kaçıyorum desem anlayacak mısınız?















Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bahsetsem Ne Fayda

Yazan: -
Resim
Bilsem anlatırdım. Hep sonradan oldu haberim. Ben de büyümek istedim, büyüyemedim. Tanık olan değil bizzat yaşayan anlarmış bazı şeyleri, ben nereden bileyim. Ben doğru dürüst yaşamadım ki, anlayamadım. Yaş aldıkça çenem düştü, hiç yaşamadığım şeyler hakkında atıp tuttum. Bu böyledir, şu şöyledir, o işler öyle değil. Kalbim çatlayıp yarılır gibi olmadan nereden bilecektim o sözün aslında neden bahsettiğini? Kulaklarım cayır cayır yanıp da buz tutmadan anlayabilir miydim o sahneyi? Çok da iyi bilirim aslında bu şiirler bu filmler hep yalan dolan, ağlatmak için yapıyorlar milleti. Bunu bile isteye okudum izledim hep, neye yaradı ki? Başıma gelmeden bilemedim, hatta hazırlıklı bile değildim. Çok değil iki saniye önce kahkahalar atan dostum bir anda karşımda hüngür hüngür ağlamaya başlayınca hissedeceğim çaresizliğe karşı uyarsalar beni bir şey ifade eder miydi? Reddedilmeyi tadan bir başka dostuma vereceğim tesellinin lakırdıdan başka bir şey olmadığını anlatsalar bana, bu beni durdurur m...
Oku »

Yazan Ve Yöneten

Yazan: -
Resim
Beni bilen bilir.  Kendimi bildim bileli film izler dururum. Son zamanlarda çok sıkıldım ama duruldum. Niye bıktım diye ne sensör ne ben söyliyim. E madem sordun hadi söyliyim. Millet sanıyor ki sinemayı seven herkes film çekmek için yanıp tutuşuyor. Ben de sikefil diye etiket olmuşum bir kere, kurtuluşum yok. Mütemadiyen yakama yapışıp lüzumsuz bir sidik yarışına sokarlar beni. Durup dururken önerdiğim filmi boklar, izlemediğim bir filmi ortaya çıkarıp çocuk gibi sevinir bu dangalaklar. Avuçlarımın arasına bu dingillerin suratını yerleştirip, hafif ama seri darbelerle tokatlamak suretiyle şefkatli bir tonda seslenirim: be abim be kardeşim, ah canım benim, gözlerimin içine bak ve bana derinlerde ne gördüğünü söyle, sence çok mu sikimde? Günlerden bir bayram günü, bir akraba ziyareti, hiçliğin ortasından, sessizliği yırtarcasına cevabını kimsenin iplemeyeceği bir soru yükselir: noldu naptın şu film işlerini? Ah amca teyze başı sonu olan bi proje mi bu sanki napçam, seyretmeye devam ...
Oku »

Dünyanın En Tahmin Edilebilir Adamı

Yazan: -
Resim
Bu seninle değil benimle ilgili. Sen sadece bir sebepsin benim için. Beni bilirsin: tipi vasat, boyu kısa, kalıbı zargana. Hani şiddetli bir rüzgarda her an uçabilirim. Dışım içime sirayet etmiş, zavallının tekiyim. Sesimi çıkarıp hakkımı savunamam ama alttan almayı iyi beceririm. Ağzım laf yapmaz, zaten anlatacak pek bir şeyim de yoktur. Belki ‘iyi çocuk’ diye bahsederler arkamdan, kimseye ‘hayır’ diyemediğimden muhtemelen. Besbelliyim, merak edilecek bir şey yok hakkımda. Hep buralardayım, beni arayan eliyle koymuş gibi bulur. Elimden çok iş gelmez, ortalamanın bir tık üstünde veya bir tık altındayım. Ben dünyanın en tahmin edilebilir adamıyım. Kendimi aşağılayıp teselli beklediğimi sanma sakın, iyi özelliklerim de yok değil. Ama sen hep yetersizliğimi hatırlattın bana. Bende eksik ne varsa yüzüme vurdun. Oysa benim şikayetim yoktu, halimden memnundum. Rutinimden şaşmaz, evimden çıkmazdım. İnan bana ben böyle yıkık bir adam değildim. Beni sen bu hale getirdin. Seni görmeden hemen önc...
Oku »