Pazartesiden Önce Bonusu : Yerde Oturmak

Yazan: -

Yıl 2002. Yaşım 15. Şubat ayları olsa gerek. Dışarda sağanak yağış var. Şiddetli bir rüzgar. İçinde bulunduğum oda, evimize doğalgaz geleli 7 yıl olmasına rağmen sobasız oda gibi soğuk. Cam kenarında yere serili bir minder var. Minderin yanında duvara 45 derece açıyla konumlandırılmış eski tip 5’li bir vitrinin en büyük parçası var. Televizyonun konulduğu parça. Televizyonun konulduğu kısım boş. Orada eski tip bir müzik seti var. Çalışmıyor. Orayı ders çalışmak için kullanıyorum. Ama o kadar yüksek ki sandalyenin üstüne divanlarda kullandığımız kırlentlerden iki parça koyarak ancak yetişebiliyorum. O şekilde kim rahat edip ders çalışabilir ki. Neyse. Yerdeki minderler bir koltuk eninde. 180 cm uzunluğunda olsa gerek. Bir de yaslanabileceğimiz bir parçası var. Minderin bittiği odanın diğer köşesinde eskiden ayakkabılık olarak kullandığımız üç raflı kapaklı bir dolap. Üstünde bir kasetçalarlı çok kalitesiz bir radyo var. Radyoda Candan Erçetin çalıyor. “Olmaz birtanem olmaz sevdiğim olmaz inan bana olmaz aşk böyle olmaz.” Minderlerde oturuyorum. Oraya birkaç parça dergi sermişim. Ağbimin okuduğu lisede çıkarılan dergiler. Öyle güzel tasarımları var ki. Öyle kıskanıyorum ki ağbimi. Keşke ben de bu dergilerde olsam diyorum içten içe. Öyle güzel yazılar var ki. Hepsini defalarca okuyorum. Altını çiziyorum kimilerinin. Bir tane yazıyı öyle beğenmişim ki alıp onu ajandama aynen geçiriyorum. Yazının başlığı “Otobüsün Camından”. Ben de diyorum. Ben de bir gün dergi çıkaracağım. Dergilere yazı yazacağım. Dışarda yağmur biraz olsun hafifliyor. Üşüyorum. Sandalyenin üstüne iki kırlent atıp yazmaya başlıyorum.

---

Yıl 2012. Yaşım 25. Şubat ayları yine. Bu sefer kar var. Dışarısı buz. Ama içerisi sımsıcak. İşten eve doğru gelmek için servise biniyorum. Serviste kar yağışıyla ilgili hatırladığım ne kadar şey varsa hepsini hatırlıyorum. Bir tek doğduğum zaman yağan karı hatırlamıyorum. Kulağımda kulaklık. Candan Erçetin çalıyor. “Gamsız hayat, herkese başka sunar garip oyunlarını.” Bir yayınevinde çalışıyorum. Esasında bu cümleyi söylemenin dışında bir yayınevinde çalışmak beni yoruyor. Yapmak istediğimin bu olduğundan emin değilim. Hep kaçıyorum. Her fırsatta kaçıyorum. Olmak istemediğim bir yerde olduğumun farkındayım. Servis bizi metrobüse kadar anca bırakıyor. Eve koşuyorum. Minder arıyorum. Üniversitede çıkardığım dergileri çıkarıyorum. Yere otuyorum. Seriyorum dergileri. Okuyorum da okuyorum. Sanki bir hazineye dalmış gibiyim. Neler yapmışım diyorum. Hatalarıma gülüyorum. Dışarda kar daha da şiddetleniyor. Yerde oturmaya devam ediyorum. Yazmak istiyorum.

 ---

Yıl 2022. Yaşım 35. Şubat ayları. 20 yıl önce yerde oturduğum evin salonunda yerde oturuyorum. Dışarda yağmur yağıyor. Saat 20:30. Öğrencilerimin çıkardığı dergiye bakıyorum. Öyle mutluyum ki. 20 yıl önceki düşüncelerim aklıma geliyor. 20 yıl önceki düşüncelerimden sadece birkaç metre uzaktayım. Ancak bu kadar ilerlemişim. Bence çok bile. Kendimi derginin satırlarının içinde kaybetmek istiyorum. O cümleler biraz da benim cümlelerim. Sayfalara bakıyorum. Yazan isimlere. Ne kadar da güzeldir dergi çıkarmak diyorum. Bir yerlerde yere oturup bu dergilerin içinden benim yazıma tutunan 15 yaşında bir genç var mıdır acaba diye düşünüyorum. Var mıdır yazdığım kelimelerle kendisine yollar çizen biri? Defalarca çeviriyorum sayfaları. Sayfalar. Her birinde bir insan gizli. Bir hayat, bir hayal. Şimdi kimler ne heyecanlar içinde hangi 20 yılını yerde oturarak kuruyor? Ben yerde oturmak istiyorum. Her şey yerde oturarak başlıyor bende.




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bahsetsem Ne Fayda

Yazan: -
Resim
Bilsem anlatırdım. Hep sonradan oldu haberim. Ben de büyümek istedim, büyüyemedim. Tanık olan değil bizzat yaşayan anlarmış bazı şeyleri, ben nereden bileyim. Ben doğru dürüst yaşamadım ki, anlayamadım. Yaş aldıkça çenem düştü, hiç yaşamadığım şeyler hakkında atıp tuttum. Bu böyledir, şu şöyledir, o işler öyle değil. Kalbim çatlayıp yarılır gibi olmadan nereden bilecektim o sözün aslında neden bahsettiğini? Kulaklarım cayır cayır yanıp da buz tutmadan anlayabilir miydim o sahneyi? Çok da iyi bilirim aslında bu şiirler bu filmler hep yalan dolan, ağlatmak için yapıyorlar milleti. Bunu bile isteye okudum izledim hep, neye yaradı ki? Başıma gelmeden bilemedim, hatta hazırlıklı bile değildim. Çok değil iki saniye önce kahkahalar atan dostum bir anda karşımda hüngür hüngür ağlamaya başlayınca hissedeceğim çaresizliğe karşı uyarsalar beni bir şey ifade eder miydi? Reddedilmeyi tadan bir başka dostuma vereceğim tesellinin lakırdıdan başka bir şey olmadığını anlatsalar bana, bu beni durdurur m...
Oku »

Yazan Ve Yöneten

Yazan: -
Resim
Beni bilen bilir.  Kendimi bildim bileli film izler dururum. Son zamanlarda çok sıkıldım ama duruldum. Niye bıktım diye ne sensör ne ben söyliyim. E madem sordun hadi söyliyim. Millet sanıyor ki sinemayı seven herkes film çekmek için yanıp tutuşuyor. Ben de sikefil diye etiket olmuşum bir kere, kurtuluşum yok. Mütemadiyen yakama yapışıp lüzumsuz bir sidik yarışına sokarlar beni. Durup dururken önerdiğim filmi boklar, izlemediğim bir filmi ortaya çıkarıp çocuk gibi sevinir bu dangalaklar. Avuçlarımın arasına bu dingillerin suratını yerleştirip, hafif ama seri darbelerle tokatlamak suretiyle şefkatli bir tonda seslenirim: be abim be kardeşim, ah canım benim, gözlerimin içine bak ve bana derinlerde ne gördüğünü söyle, sence çok mu sikimde? Günlerden bir bayram günü, bir akraba ziyareti, hiçliğin ortasından, sessizliği yırtarcasına cevabını kimsenin iplemeyeceği bir soru yükselir: noldu naptın şu film işlerini? Ah amca teyze başı sonu olan bi proje mi bu sanki napçam, seyretmeye devam ...
Oku »

Dünyanın En Tahmin Edilebilir Adamı

Yazan: -
Resim
Bu seninle değil benimle ilgili. Sen sadece bir sebepsin benim için. Beni bilirsin: tipi vasat, boyu kısa, kalıbı zargana. Hani şiddetli bir rüzgarda her an uçabilirim. Dışım içime sirayet etmiş, zavallının tekiyim. Sesimi çıkarıp hakkımı savunamam ama alttan almayı iyi beceririm. Ağzım laf yapmaz, zaten anlatacak pek bir şeyim de yoktur. Belki ‘iyi çocuk’ diye bahsederler arkamdan, kimseye ‘hayır’ diyemediğimden muhtemelen. Besbelliyim, merak edilecek bir şey yok hakkımda. Hep buralardayım, beni arayan eliyle koymuş gibi bulur. Elimden çok iş gelmez, ortalamanın bir tık üstünde veya bir tık altındayım. Ben dünyanın en tahmin edilebilir adamıyım. Kendimi aşağılayıp teselli beklediğimi sanma sakın, iyi özelliklerim de yok değil. Ama sen hep yetersizliğimi hatırlattın bana. Bende eksik ne varsa yüzüme vurdun. Oysa benim şikayetim yoktu, halimden memnundum. Rutinimden şaşmaz, evimden çıkmazdım. İnan bana ben böyle yıkık bir adam değildim. Beni sen bu hale getirdin. Seni görmeden hemen önc...
Oku »