Yavuz Selim 1: Beklemek

Yazan: -

Atik Ali’den sonraki otobüs durağı. Yavuz Selim. Allah’ım nasıl kalabalık. Fatih’in en kalabalık durağı olabilir. Vatan’a inmek için bu durak. Çarşamba’ya gitmek için bu durak. Gelinlikçiler için bu durak. Mgv İstanbul şubesi için bu durak. Trafik sıkıştı, inip yürümek için bu durak. İn İstanbul’un en güzel güzergâhını adımla. Fatih, Saraçhane, Şehzadebaşı, Vefa, Süleymaniye, Tahtakale, Eminönü, Karaköy. Orta birinci sınıf o zamanlar 6.sınıf iken sokağa çıkar bizim mahalleden neden otobüs geçmez diye düşünürdüm. Otobüs. Beni bi yerden bi yere götüren araç. Neden sokağımın önünden otobüs geçmez ki. Çünkü itfaiye aracı bile zor girmişti sokağıma. Annemin hocalık yaptığı kuran kursunda perdeler tutuşmuştu da bunu gören bi komşu çağırmıştı itfaiyeyi. Muhtemelen branç’ı bilmediğimiz zaamanlar yaptığımız öğlen kahvaltısında annemler komşu ablalarla muhabbete dalmışlardı. Üstelik kendi kendine de sönmüştü perde. Kuran kursunda okunan duaların gücü olduğunu düşünmüştüm. Hâlâ da öyle düşünüyorum. Evet.

Evimin önünden olmasa da bi üst caddeden geçebilirdi. Hem bi sürü de insan vardı. Sonra okulda öğretmenimden duydum. Günde 2 kere otobüs geçecekmiş. Hem de en sevdiğim yer olan Vezneciler’e. Allah’ım delirmiştim. Harika bi haberdi bu. Otobüs sefer saatlerini de aynı cadde üzerinde bulunan okuduğumuz okulun camına yapıştırmışlardı. Tam da okuldan çıkış saatimizden 2 saat sonra bi sefer vardı. 14:30. Çağırdım arkadaşımı saat 13:00’de beklemeye başladık. 7 dakika yukarıdaki bir diğer caddeye yürüsek 10 dakikada bir geçiyor zaten. Ama illa ki burdan bineceğim. Kol saatim de var. Otobüsü kaçırma imkânımız yok. Beklerken arkadaşımla hem sohbet ediyoruz hem de yola bakıyoruz. Saat iyice ilerledi. Karnımız acıktı. Ben güzergâhı düşünüyorum. Acaba bu otobüs ne taraftan gelecek. Vezneciler’e hangi yoldan gidecek. Karagümrük’ten geçmezse olmaz. Yolum bir gün muhakkak Karagümrük’e düşecek. Düştü de zaten. Ordan evlendim. Ama o zamanlar tabii bunu bilme şansım yok. Öngörü gücüm de kuvvetli değil. Bekle Allah Bekle. 19 yıl bekledim. Yok o evlenmek için. Otobüs için bekliyoruz. Saat oldu 14:23. Belki diyorum erken gelir yol açıktır. Yok gelmiyor. Saat oldu 14:30. Sonra 14:52. Kaldırımda oturuyoruz. Çocuklar top oynuyor. Biz bekliyoruz. Saat 16:00 oldu yine gelmedi. Arkadaşım sıkıldı. Gitti. Ben vazgeçmedim. Ama o otobüs gelmedi biliyor musunuz. Hayalim gerçekleşmedi. Hep geçtiğim caddeyi belediye otobüsüyle geçemedim hiç. Şimdi o otobüs durağının olduğu yere arabamı park ediyorum. Olur da bi otobüs gelirse orda onu beklediğimi bilsin diye. Evet.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bahsetsem Ne Fayda

Yazan: -
Resim
Bilsem anlatırdım. Hep sonradan oldu haberim. Ben de büyümek istedim, büyüyemedim. Tanık olan değil bizzat yaşayan anlarmış bazı şeyleri, ben nereden bileyim. Ben doğru dürüst yaşamadım ki, anlayamadım. Yaş aldıkça çenem düştü, hiç yaşamadığım şeyler hakkında atıp tuttum. Bu böyledir, şu şöyledir, o işler öyle değil. Kalbim çatlayıp yarılır gibi olmadan nereden bilecektim o sözün aslında neden bahsettiğini? Kulaklarım cayır cayır yanıp da buz tutmadan anlayabilir miydim o sahneyi? Çok da iyi bilirim aslında bu şiirler bu filmler hep yalan dolan, ağlatmak için yapıyorlar milleti. Bunu bile isteye okudum izledim hep, neye yaradı ki? Başıma gelmeden bilemedim, hatta hazırlıklı bile değildim. Çok değil iki saniye önce kahkahalar atan dostum bir anda karşımda hüngür hüngür ağlamaya başlayınca hissedeceğim çaresizliğe karşı uyarsalar beni bir şey ifade eder miydi? Reddedilmeyi tadan bir başka dostuma vereceğim tesellinin lakırdıdan başka bir şey olmadığını anlatsalar bana, bu beni durdurur m...
Oku »

Yazan Ve Yöneten

Yazan: -
Resim
Beni bilen bilir.  Kendimi bildim bileli film izler dururum. Son zamanlarda çok sıkıldım ama duruldum. Niye bıktım diye ne sensör ne ben söyliyim. E madem sordun hadi söyliyim. Millet sanıyor ki sinemayı seven herkes film çekmek için yanıp tutuşuyor. Ben de sikefil diye etiket olmuşum bir kere, kurtuluşum yok. Mütemadiyen yakama yapışıp lüzumsuz bir sidik yarışına sokarlar beni. Durup dururken önerdiğim filmi boklar, izlemediğim bir filmi ortaya çıkarıp çocuk gibi sevinir bu dangalaklar. Avuçlarımın arasına bu dingillerin suratını yerleştirip, hafif ama seri darbelerle tokatlamak suretiyle şefkatli bir tonda seslenirim: be abim be kardeşim, ah canım benim, gözlerimin içine bak ve bana derinlerde ne gördüğünü söyle, sence çok mu sikimde? Günlerden bir bayram günü, bir akraba ziyareti, hiçliğin ortasından, sessizliği yırtarcasına cevabını kimsenin iplemeyeceği bir soru yükselir: noldu naptın şu film işlerini? Ah amca teyze başı sonu olan bi proje mi bu sanki napçam, seyretmeye devam ...
Oku »

Dünyanın En Tahmin Edilebilir Adamı

Yazan: -
Resim
Bu seninle değil benimle ilgili. Sen sadece bir sebepsin benim için. Beni bilirsin: tipi vasat, boyu kısa, kalıbı zargana. Hani şiddetli bir rüzgarda her an uçabilirim. Dışım içime sirayet etmiş, zavallının tekiyim. Sesimi çıkarıp hakkımı savunamam ama alttan almayı iyi beceririm. Ağzım laf yapmaz, zaten anlatacak pek bir şeyim de yoktur. Belki ‘iyi çocuk’ diye bahsederler arkamdan, kimseye ‘hayır’ diyemediğimden muhtemelen. Besbelliyim, merak edilecek bir şey yok hakkımda. Hep buralardayım, beni arayan eliyle koymuş gibi bulur. Elimden çok iş gelmez, ortalamanın bir tık üstünde veya bir tık altındayım. Ben dünyanın en tahmin edilebilir adamıyım. Kendimi aşağılayıp teselli beklediğimi sanma sakın, iyi özelliklerim de yok değil. Ama sen hep yetersizliğimi hatırlattın bana. Bende eksik ne varsa yüzüme vurdun. Oysa benim şikayetim yoktu, halimden memnundum. Rutinimden şaşmaz, evimden çıkmazdım. İnan bana ben böyle yıkık bir adam değildim. Beni sen bu hale getirdin. Seni görmeden hemen önc...
Oku »