Kışa Övgü

Yazan: -
   Geceleri tek başımayken ölümü düşünüyorum. O an yaşam göğsümde biricikleşiyor. Ölüm korkusu ruhumu kaplıyor. Sabah oluyor ve düşüncelerimin yerini yaşamın gerçekliği alıyordu. Düşünmeden, bir an olsun hissetmeden ölümü, korkusunu. 
     Kış ayları geldiği zaman ölüm duygusu tamamen terk ediyordu bedenimi. Yaşadığımız ev geniş bir salona sahipti. Bu nedenle kış aylarında ısınma sıkıntısından oraya uğramıyorduk. Genlerimizdeki göçebe hayatını küçük evimize sığdırırdık. Benim odamda doğal gaz sobası olduğu için bütün aile bu odada oturuyorduk. Geceleri bir an olsun tek kalmıyordum. Sabah olduğunda herkes gidiyordu odamdan. Oturduğumuz evin altında çalışıyordu babam. Annem de ona yardıma gidiyordu. Ablam okuluna gidiyordu. Bense montumu giyip salona geçiyordum. Orası büyük olduğundan kağıtlarla yaptığım top ile oynamam daha rahat olurdu. Bir zaman sonra montumu çıkarıp oynamaya devam ederdim. Bir kaç saat sonra annem gelir neden salona geçiyorsun diye kızardı. Anlamazdım o zamanlar salona geldiğimi nereden bildiğini. Sorduğumda ''ben anneyim hissederim'' derdi. Odama geçip üstümü giyinir dükkana geçerdim. Ablamla aynı okula gidiyorduk ama o sabahları bense öğle saatlerinde gidiyordum. Akşam okul çıkışı, kış ayları ayrı bir zevkle geliyordum eve. Odamdaki o sıcaklığı, hep birlikte olmanın mutluluğunu seviyordum. Soba ısıtırdı ama televizyonun olmadığı bu oda güzel oyunlar ve komik anılara tanıklık ederdi. Bu tanıklık daha da bir ısıtıyordu odamızı. Yaza inat yaşasın kış...

Yorumlar

  1. Süheyl Varol 13 Nisan 2020 02:07

    Soba başında bütün aile ile oturup saatlerce süren sohbetler gırgır şamatalar kestanenin muhteşem tadı ve portakal kabuğunun eşsiz kokusu gelişen ilerleyen zamanlarda bunlardan olduk. Tebrikler çok güzel bir yazı olmuş. Eline, koluna ve dimağına sağlık

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. burak karaman 13 Nisan 2020 02:23

      içimiz bu şehire ait değil üstadım. bir yanımız bu durumdan rahatsızlık duyuyor. ama kandırmışız kendimizi şehir hayatının kolaylığına. unutmuşuz bir keçinin, koyunun; geceleri uluyan köpeklerin, kurtların sesinin rahatlatıcı olduğunu. içimizdeki hayvan sevgisini de evcilleştirmişiz. biz buraya ait değiliz. tamamen ormana da ait değiliz. insan nerenin yerlisidir bilmem ama ikametgahımız oraya kayıtlı. bir dakika vaktimiz yok durup kuş sesini dinlemeye...

      Sil
    2. Süheyl Varol 13 Nisan 2020 02:27

      Doğru söze ne denir ki üstadım

      Sil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bahsetsem Ne Fayda

Yazan: -
Resim
Bilsem anlatırdım. Hep sonradan oldu haberim. Ben de büyümek istedim, büyüyemedim. Tanık olan değil bizzat yaşayan anlarmış bazı şeyleri, ben nereden bileyim. Ben doğru dürüst yaşamadım ki, anlayamadım. Yaş aldıkça çenem düştü, hiç yaşamadığım şeyler hakkında atıp tuttum. Bu böyledir, şu şöyledir, o işler öyle değil. Kalbim çatlayıp yarılır gibi olmadan nereden bilecektim o sözün aslında neden bahsettiğini? Kulaklarım cayır cayır yanıp da buz tutmadan anlayabilir miydim o sahneyi? Çok da iyi bilirim aslında bu şiirler bu filmler hep yalan dolan, ağlatmak için yapıyorlar milleti. Bunu bile isteye okudum izledim hep, neye yaradı ki? Başıma gelmeden bilemedim, hatta hazırlıklı bile değildim. Çok değil iki saniye önce kahkahalar atan dostum bir anda karşımda hüngür hüngür ağlamaya başlayınca hissedeceğim çaresizliğe karşı uyarsalar beni bir şey ifade eder miydi? Reddedilmeyi tadan bir başka dostuma vereceğim tesellinin lakırdıdan başka bir şey olmadığını anlatsalar bana, bu beni durdurur m...
Oku »

Yazan Ve Yöneten

Yazan: -
Resim
Beni bilen bilir.  Kendimi bildim bileli film izler dururum. Son zamanlarda çok sıkıldım ama duruldum. Niye bıktım diye ne sensör ne ben söyliyim. E madem sordun hadi söyliyim. Millet sanıyor ki sinemayı seven herkes film çekmek için yanıp tutuşuyor. Ben de sikefil diye etiket olmuşum bir kere, kurtuluşum yok. Mütemadiyen yakama yapışıp lüzumsuz bir sidik yarışına sokarlar beni. Durup dururken önerdiğim filmi boklar, izlemediğim bir filmi ortaya çıkarıp çocuk gibi sevinir bu dangalaklar. Avuçlarımın arasına bu dingillerin suratını yerleştirip, hafif ama seri darbelerle tokatlamak suretiyle şefkatli bir tonda seslenirim: be abim be kardeşim, ah canım benim, gözlerimin içine bak ve bana derinlerde ne gördüğünü söyle, sence çok mu sikimde? Günlerden bir bayram günü, bir akraba ziyareti, hiçliğin ortasından, sessizliği yırtarcasına cevabını kimsenin iplemeyeceği bir soru yükselir: noldu naptın şu film işlerini? Ah amca teyze başı sonu olan bi proje mi bu sanki napçam, seyretmeye devam ...
Oku »

Dünyanın En Tahmin Edilebilir Adamı

Yazan: -
Resim
Bu seninle değil benimle ilgili. Sen sadece bir sebepsin benim için. Beni bilirsin: tipi vasat, boyu kısa, kalıbı zargana. Hani şiddetli bir rüzgarda her an uçabilirim. Dışım içime sirayet etmiş, zavallının tekiyim. Sesimi çıkarıp hakkımı savunamam ama alttan almayı iyi beceririm. Ağzım laf yapmaz, zaten anlatacak pek bir şeyim de yoktur. Belki ‘iyi çocuk’ diye bahsederler arkamdan, kimseye ‘hayır’ diyemediğimden muhtemelen. Besbelliyim, merak edilecek bir şey yok hakkımda. Hep buralardayım, beni arayan eliyle koymuş gibi bulur. Elimden çok iş gelmez, ortalamanın bir tık üstünde veya bir tık altındayım. Ben dünyanın en tahmin edilebilir adamıyım. Kendimi aşağılayıp teselli beklediğimi sanma sakın, iyi özelliklerim de yok değil. Ama sen hep yetersizliğimi hatırlattın bana. Bende eksik ne varsa yüzüme vurdun. Oysa benim şikayetim yoktu, halimden memnundum. Rutinimden şaşmaz, evimden çıkmazdım. İnan bana ben böyle yıkık bir adam değildim. Beni sen bu hale getirdin. Seni görmeden hemen önc...
Oku »