Acun mu, Macun mu?

     Pazartesi sendromunun bittiği bu günlerde hayatımızı eve sığdırıyoruz. Hangi günde olduğumuzun bir önemi yok. Öyle ki geçenlerde uzaktan aldığım dersi hafta sonu çalışırım diyerek ertelemiştim. Meğer zaten hafta sonundaymışız. Bir öğrenci her türlü bahane üretme yeteneğine sahiptir ne de olsa.

     Bu günlerde sosyal hayatımızı teknolojiye hapsettik. Görüntülü konuşmalar, mesajlaşmalar, sosyal medyada gezinmeler oldukça arttı. Yazım, bunların iyiliği ya da kötülüğü ile alakalı değil. Daha çok varlığını üzerime dayatan birkaç şey üzerine.

     Son zamanlarda Survivor’u izleyenlerin kitlesi oldukça arttı. Önceleri insanların vakit öldürmek için yaptıkları davranışları saçma bulur eleştirirdim. Artık bu fikri üzerimden tamamen attım. Çünkü bir insan nasıl mutlu oluyorsa öyle yaşamalıdır. Herkesin kendi hayatını mahvetmeye hakkı vardır. Ne kadar az mahvederse o kadar çok mutlu olur. Yani Survivor’un toplumsal yönden etkilerini değil de kendi üzerimden bir eleştirisini yapacağım.

     Acun’u tanımayan yoktur. O yüzden biraz macundan bahsetmek istiyorum. Çocukluğumu geçirdiğim ev PVC pencereye sahip değildi. Penceremiz tek camdan ve tahta bir çerçeveden oluşuyordu. Cam macunu kahverengiydi. İlk başlarda yumuşak ve şekil alabilirdi. İşte bu macunu da çerçeve ile cam arasına koyardık ki hava geçişi olmasın. Şuan birçok ev de böyledir. Küçükken o macunu tırnaklarımla kazıyıp, çıkarır ve oyuncak yapardım. Tabi her camdan az az alırdım ki anlaşılmasın.

     Çocukluğumun bu aksiyonlu oyuncak yapma yöntemi Acun’un yönettiği ya da organize ettiği bütün TV programlarından daha zevkliydi. Sosyal medyada gezinirken varlığını üzerime dayatıp duran Survivor ya da türevleri sizden kurtuluş var mı?